Created with flickr slideshow.
Bij het horen van de naam Arjan van Elk maakt mijn hart altijd een sprongetje. Weet wel, er zijn vele soorten sprongetjes en dat heeft meerdere redenen.
Lang niet iedereen die vandaag de dag werkzaam is in Nederland Muziekland is er in de gloriejaren bij geweest en ook aan mij is een groot deel van de golden years voorbijgegaan. Er zijn echter nog wel een paar geldende regels en maatstaven om rekening mee te houden. Doe je dat niet, dan kan je de toorn vrezen van de platenmaatschappij. Of erger nog: de bloedfanatieke plugger. Jouw roem was je allang vooruit gesneld en dus waagde ik het niet om oogcontact te maken, sprak ik altijd met twee woorden en deed ik bij samenwerkingen met EMI extra mijn best om in GODSNAAM maar niet iets verkeerd te doen.
Waar gehakt wordt vallen echter altijd spaanders en dus zijn er twee zaterdagochtenden in mijn geheugen gegrift, waarbij het display van mijn telefoon jouw naam vertoonde en ik me in paniek verslikte in m’n croissant.
De eerste keer was toen er al op fanblogs van een niet nader te noemen Haagse zangeres een play by play uitleg stond over hoe je het nieuwe album, dat wij als stream aanboden, kon downloaden. Ik kan me alleen maar een voorstelling maken van de kleur die je stembanden op dat moment moeten hebben gehad, maar ik denk dat ze even rood en schraal waren als mijn trommelvlies na ons gesprek.
De tweede keer viel mee, maar geeft aan dat het niet uitmaakt wie je bent, als je aan Arjans werk komt, dan kom je aan hem. Radio 2 had een zelfde situatie met een album van Bløf, maar omdat Eva’s nummer niet bekend was bij jou, werd ik gebeld. Angst sloeg dus al snel om in leedvermaak en ik kon van dichtbij aanschouwen hoe het van Elk effect bij iemand anders toesloeg.
Het lijkt nu wel alsof het nooit meer goed is gekomen, maar wie Arjan ook maar een beetje kent, herkent in dit verhaal zijn bevlogenheid en de manier waarop hij ergens voor gaat als hij zich een doel gesteld heeft. Hardlopen tot je je eigen hamstrings hoort knappen is daar een mooi voorbeeld van en Ik ken ook niemand die zo fanatiek een voordeur schuurt als hij…
Over deuren gesproken. Toen 3FM nog op de derde verdieping zat en er geen ‘Speelplaats’ was, werd er opgetreden in de hal en kwam het met enige regelmaat voor dat Tijs en ik luidkeels bulderend de deur open trokken om dan (te laat) met een priemende blik tot stilte te worden gemaand. Dat overkwam iedere plugger, behalve Arjan. Die stond al klaar. Like a pro. Handje op de klink. (Zie het eerste afscheid van Claudia, vanaf 4:55)
Je staat voor je mensen, op werkgebied én privé. Eerlijk, duidelijk en uit een goed hart. Dat merken zelfs m'n kinderen! Box, ouwe. Box.
Tijs heeft deels gelijk als ik ergens in dit verhaal met de 3 Uiltjes kom, want de doorbraak in onze vriendschap ligt in Groningen. Maar hij gokt op Kate Bush. Ik zette zelf in op een ander memorabel moment van later die avond. Springfoto's. Waarom, geen idee. Maar we hebben een avond lang van ieder beklimbaar object afgesprongen en erop aangedrongen dat anderen dat vooral ook deden. "Belangrijk." aldus Arjan.
Wat muziek betreft zijn er onmetelijk veel gemene delers, dus dan is kiezen onmogelijk. Het kunnen de Stones zijn, omdat hij me aan kaarten hielp voor m'n eerste date met Eva. Het kan Bon Jovi zijn, omdat hij daar de ultieme Power Ballad in terugvindt, het kan Kate Bush zijn, omdat niemand zo goed Penny De Jager nadoet die danst op 'Wuthering Heights'. Maar voor mij komt toch dit uit de bus:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten